می گریم و چشم هایم از ابر پر است

کافی است که دیگر دلم از صبر پر است

ای  چشم  غزال  کم  بیا   نزدیکم

پاهای  من  از  دویدن ببر  پر است

 تو را عاشق شود پیدا ولی مجنون نخواهد شد

نتراود اشک چشمت هرگز       مگر از شدت شوق!

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز!

و به اندازه ی هر روز تو عاشق باشی

منتظر می مانند بسیار کند

برای آنها که می هراسند بسیار تند

برای آنها که زانوی غم در بغل می گیرند بسیار طولانی

و برای آنها که به سرخوشی می گذرانند بسیار کوتاه است

اما برای آنها که عشق می ورزند زمان را آغاز و پایانی نیست.