تبليغاتX
ای عشق بی نشان من از تو بی نشان شدم

بر سفره گذاشت تکه های نان را

پر کرد از اندوه دلش لیوان را

سمفونی تلخ قاشق و چنگال است

انگار که مرگ می نوازد آن را

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386ساعت 16:21  توسط بی نام و نشان  |