منبع

باران باش

نپرس پياله هاي خالي از آن کيست.  

 منبع

مثنوی باز تو و درد دل خونی من
پاک شرمنده ام ای باعث مجنونی من

مثنوی  جان تو و جان غزل حرف بزن
مثنوی قهر مکن ، چند بغل حرف بزن

شوق یک چلچله پرواز مرا خواهد کشت
مثنوی ناز مکن ، ناز مرا خواهد کشت

مثنوی جان ! به کجا می برد این خواب مرا
که جدا کرده از اندیشه مهتاب مرا

نرسیده به خدا جرم مرا جار زدند
دو درخت آن طرف باغ مرا دار زدند

دو درخت آن طرف سایه دلتنگی من
گریه می کرد کسی در حرم سنگی من

مثنوی گرچه که یک آینه درکم نکنی
از تو می خواهم یک روزنه ترکم نکنی

دل من تنگ تر از تنگ نگاه من و توست
عشق سرمایه تفسیر گناه من و توست

دلم از خویش فراری ست ، قفس بفرستید
دوستان پنجره باز است ، نفس بفرستید

مردم گم شده در خویش تکانی بخورید
از سر سفره ایمان زده نانی بخورید

سرِ بی درد به دیوار بلا باید زد
خویش را در نفسِ درد صدا باید زد

دو سه روزی ست که ایمان مرا دزدیدند
سفره بازست ولی نان مرا دزدیدند

جرمم این بود که هی تکیه به باران دادم
بی سبب نیست که از چشم خودم افتادم

دو سه خورشید به دوش همه تان پنجره بود
در نگاه همه تان چند دهن حنجره بود

خودم از پنجره دیدم که مرا می بردند
خوره ها چنگ زنان ، روح مرا می خوردند

شانه شعر فرو ریخت ، سقوطی رخ داد
باز ابلیس سخن گفت ، هبوطی رخ داد

آی مردم ! به خدا جسمِ شما دار شماست
مرگ همسایهء دیوار به دیوار شماست

من که رفتم بنویسید دمش گرم نبود
بنویسید صدا بود ولی نرم نبود

بنویسید که باران به خیابان برخورد
بنویسید که مردی به زمستان برخورد

خانه در خاک و خدا داشت ، تماشایی بود
بنویسید دو خط مانده به تنهایی بود

بنویسید که با چلچله ها الفت داشت
اهل دل بود وَ با فاصله ها نسبت داشت

بنویسید زبان داشت ولی لال نشد
بنویسید که پوسید ولی کال نشد

پُرِ طوفان غزل بود ولی سیل نداشت
بنویسید که دل داشت ولی میل نداشت

پنجه بر پنجرهء روشن فردا می زد
وسعت حوصله اش طعنه به دریا می زد

به ملاقات سپیدار و کبوتر می رفت
گاه با بال و پر چلچله ها ور می رفت

وقتی از چارجهت پنجه پاییز افتاد
او به فرمول فروپاشی گل پاسخ داد

تا صدای دل خود چند تپش فاصله داشت
گاه با فلسفهء عشق کمی مسئله داشت

بی گدار آب نمی زد به دل برزخ عشق
لحظه ای سرد نشد در نوسان یخ عشق

برزخ از پنجره چشم دلش گل می کرد
هر چه می دید نمی گفت ، تحمل می کرد

ماه در حوصلهء حوض دلش گم می شد
تکه تکه دل او قسمت مردم می شد

شعر از همهمه سینه او داشت خبر
به درختان لب جاده نمی گفت : تبر !

پشت هر پنجره ای جرم مرا جار زدند
دو کلام ان طرف شعر مرا دار زدند

من که رفتم گل ریواس اذان خواهد گفت
گندم سوخته از قحطی نان خواهد گفت

پس دعا کن که به آتشکده نان نرسیم
به شبِ منجمدآبادِ زمستان نرسیم

شب دراز است تو را فرصت بیداری نیست
باورت نیست ولی پنجره هم کاری نیست

من به جمهوری آلاله ارادت دارم
به درختان لب جاده محبت دارم

از زمانی که به حوای دلم سیب رسید
اولین لابحه عشق به تصویب رسید

روی هم رفته من از سمت خدا افتادم
و به این زندگی خط خطی ام معتادم !

چه کسی گفت از آیینه به آهن نرسیم
از دهان گس دیوار به روزن نرسیم

                                                     سید محمدعلی رضازاده

امسالم و پیرارم و پارم رد شد

از شهر جوانی ام قطارم رد شد

مانند زنی سبزه  بهار عمرم

زنبیل به دست از کنارم رد شد

منبع

موضوع انشا: می خواهید در آینده چکاره شوید؟

" می خواهم فاحشه بشوم "

شاید اولین بار است که یک دختر بچه ده ساله چنین شغلی را انتخاب کرده است ...
" خب نمی دانم که فاحشه ها چه کار می کنند ... ( معلومه که نمی دانی ) ولی به نظرم شغل خوبی است . خانم همسایه ما فاحشه است . این را مامان گفت . تا پارسال دلم می خواست مثله مادرم پرستار بشوم . پدرم همیشه مخالف است . حتی مامان هم دیگر کار نمی کند . من هم پشیمان شدم . شاید اگر مامان هم مثله خانم همسایه بشود بهتر باشد او همیشه مرتب است . ناخن هایش لاک دارند و همیشه لباس های قشنگ می پوشد . ولی مامان همیشه معمولی است . مامان خانم همسایه را دوست ندارد . بابا هم پیش مامان می گوید خانم خوبی نیست .
ولی یکبار که از مدرسه بر می گشتم بابا از خانه ی ان خانم بیرون امد . گفت ازش سوال کاری داشته . بابای من ساختمان می سازد . مهندس است .
ازش پرسیدم یعنی فاحشه ها هم کارشان شبیه مهندس های ساختمان است؟ خانم همسایه هنوز دم در بود . فقط کله اش را می دیدم بابا یکی زد در گوشم ولی جوابم را نداد من که نفهمیدم چرا کتکم زد . بعد من را فرستاد تو و در را بست .
...... من برای این دوست دارم فاحشه بشوم چون فکر می کنم ادم های مهمی هستند . مامان همیشه می گوید که مردها به زن ها احترام نمی گذارند . ولی مردها همیشه به خانم همسایه احترام می گذارند  مثلا همین بابای من .
زن ها همیشه با تعجب نگاهش می کنند ، شاید حسودیشان می شود چون مامانم می گوید زن ها خیلی به هم حسودی می کنند . خانم همسایه خیلی ادم مهمی هست . ادمهای زیادی به خانه اش می ایند . همه اشان مرد هستند .
برای من خیلی عجیب است که یک زن رئیس این همه مرد باشد . بعضی هایشان چند بار می ایند بعضی وقت ها هم انقدر سرش شلوغ است که جلسه هایش را اخر شب ها تو خانه اش برگزار می کند .  همکارهایش انقدر دوستش دارند که برایش تولد گرفتند . من پشت در بودم که یکی از انها بهش گفت تولدت مبارک . بابا می خواست من را ببرد پارک ، بهش گفتم امروز تولد خانم همسایه است . گفت می داند . ان روز من تصمیم گرفتم فاحشه بشوم چون بابا تولد مامان را هیچ وقت یادش نمی ماند .
تازه خانم همسایه خیلی پول در می اورد . زود زود ماشین هایش را عوض می کند . فکر کنم چند تا هم راننده داشته باشد که می ایند دنبالش و این ور و ان ور می برند .
من هنوز با مامان و بابا راجع به این موضوع صحبت نکردم . امیدوارم بابا مثل کار مامان با کار من هم مخالفت نکند . "

منبع

در آن لحظه که به شدت احساس تنهایی

 می کنید، مطمئن باشید که یکی برای

دیدن شما لحظه شماری می کند     

                                                 شکسپیر

هرگز نبودن به  تلخی فراموش کردن یک بودن نیست.

و همواره اینچنین است که عشق ژرفای خود را

 تا لحظه ی جدایی در نمی یابد.

دیدن لبخند آنهایی که رنج  می کشند از

دیدن اشکهایشان دردناکتر است.

این مطلب از آن مطالبی است که تا حالا هیچ جایی نخواندید

حتما بخوانید و حتما نظر بدهید

من زادگاه کوروشم

آزاده ای پر شورشم

من شهر  پاک آرشم

خون رگ سیاوشم

از غرب از ماد آمدم

از گلشن داد آمدم

من شیر مرد پارسم

موج خلیج فارسم

ارژنگ پاک مانیم

من پارتم ، اشکانیم

من شاه بیت  خاورم

اوج توان داورم

من کاویانم با درفش

من پور زالم ، یار رخش

اسفندیارم ، شاه پور

پاک آفرید و پرغرور

سام ونریمان بوده ام

مهد دلیران بوده ام

من اردشیر بابکم

گیتی به نوک ناوکم

نوشین روانم ، شاه داد

آن دوده ی بابک نژاد

من کاوه ی آهنگرم

تاب جفا را ناورم

از چرم پرچم ساختم

تا بر ستمگر تاختم

من تخت جمشیدم ، جمم

کسری و شوش ، ارگ بمم

من مزدک روشنگرم

فر اهورا  بر سرم

داغ دل یونانیم

من سورن اشکانیم

من دشمن اهریمنم

آذرگشسب روشنم

هم رزم و هم رامش منم

گهواره ی دانش منم

خصم شه تورانیم

من دختر ایرانیم

گرد آفریدم ، شیر زن

آن دختر شمشیر زن

سرباز مام میهنم

گودرز و گیو و بیژنم

دیهیم گردی بر سرم

من توس ، پور نوذرم

سهراب خون غلطیده ام

پور پدر نادیده ام

من داریوشم پر جلال

آن پادشاه بی مثال

نام مرا فریاد کن

از طاق بستان یاد کن

من سومینم داریوش

آن شاه خونین و خموش

گرید به مرگم دشمنم

چون خون فشان بیند تنم

چون تخت شاهی ام شکست

اسکندری با غم نشست

یک شاه اما بی سپاه

با دخترانش بی پناه

جنگید و بشکست و شکست

اما به ذلت تن نبست

جنگید و کشت و کشته شد

تاج اش به خون آغشته شد

یعقوب لیث و نادرم

من مازیارم ، طاهرم

دانایم و بوذرجمهر

چون مهر دانش بر سپهر

تیغ کریم زندیم

خصم حقارت مندیم

یورش به قیصر برده ام

تیغ از ستمگر خورده ام

چنگیز قلبش پاره سنگ

یا آن دگر تیمور لنگ

ای بس که بر من تاختند

از خون من خوان ساختند

من دیو های مست را

تورانیان پست را

من دختران بی پدر

من مادران بی پسر

شاهنشهان ماردوش

آهنگران سختکوش

بسیار بر خود دیده ام

و ز داغشان رنجیده ام

من پور فرخزاد را

آن پاک دین راد را

دیدم گه جنگ و نبرد

با دشمن ایران چه کرد

چون پور فرخزاد مرد

گویی در ایران داد مرد

خیل سواران عرب

روز مرا کردند شب

می کوفت سوط تازیان

تا قرنها بر پشتمان

اورنگ ساسانی شکست

فرش بهارستان گسست

بشکست چون پشت سران

پشت درفش کاویان

ایزد زما بیگانه شد

آتشگهم ویرانه شد

ذلت خدایا تا کجا

قوم قجر شد پادشا

از جور شاهان قجر

آن بزدلان بی جگر

صد تکه ام تاراج شد

سهم خراج و باج شد

امروز بی بال و پرم

افتاده دیهیم از سرم

اما اهورا زنده باد

سوشیانت هم پاینده باد

روزی رسد هرمزد پاک

دستی کشد بر روی خاک

آن روز ایران را ببین

برتر ز روم و مصر و چین

با فر یزدان آشنا

از بند اهریمن رها

چون آریاییم نژاد

نامم خدا ایران نهاد.

                                                                                  شعر از آقای حسین  مهدوی 

چند وقت است که هر شب به تو مي انديشم

به تو آري ، به تو يعني به همان منظر دور

به همان سبز صميمي ، به همبن باغ بلور

به همان سايه ، همان وهم ، همان تصويري

که سراغش ز غزلهاي خودم مي گيري

به همان زل زدن از فاصله دور به هم

يعني آن شيوه فهماندن منظور به هم

به تبسم ، به تکلم ، به دلارايي تو

به خموشي ، به تماشا ، به شکيبايي تو

به نفس هاي تو در سايه سنگين سکوت

به سخنهاي تو با لهجه شيرين سکوت

شبحی چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم ، عاشق دیدار من است

یک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگی اش

می شود یک شبه پی برد به دلدادگی اش

آه ای خواب گران سنگ سبکبار شده

بر سر روح من افتاده و آوار شده

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم ، تشنه دیدار من است

یک نفر سبز ، چنان سبز که از سرسبزیش

می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست

راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست

پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست؟

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش

عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش

آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود

آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

اینک از پشت دل آینه پیدا شده است

و تماشاگه این خیل تماشا شده است

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی

عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

                                                                                                      دکتر بهروز یاسمی

حال دنیا را بپرسیدم من از فرزانه ای

گفت یا خواب است یا باد است یا افسانه ای

گفتمش احوال عمرم را بگو تا عمر چیست ؟

گفت یا برق است یا شمع است یا پروانه ای

گفتمش گر این چنین است پس چرا دل بسته اند

گفت یا کورند یا مَستَند ، یا دیوانه ای

                                                                                                منبع

رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را مزن

ابتدای یک پریشانیست حرفش را مزن

گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو

چشمهایم بی تو بارانیست حرفش را مزن

خورده ای سوگند روزی عهدمان را بشکنی

این شکستن نامسلمانیست حرفش را مزن

حرف رفتن می زنی وقتی که محتاج تو ام

رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را مزن

میثم

از بس که بلا سر دعا آمده است

از چارطرف سیل بلا آمده است

هر جا که نگاه می کنی شیطان است

انگار که قحطی خدا آمده است

واران 

از دست زمانه تیر باید بخوری

دائم غم ناگزیر باید بخوری

صد مرتبه گفتم عاشقی کار تو نیست

بچه!تو هنوز شیر باید بخوری

آري،از دل و دیده گرامي تر ، دست

زين  همه گوهر پيدا ونهان درتن وجان

 بي گمان دست گرانقدرتر است.

هرچه حاصل كني ازدنيا، دستاورد است 

  هرچه اسباب جهان باشد در روي زمين

دست داردهمه را زير نگين     

  سلطنت راكه شنيده است چنين؟

در شرف دست همين بس كه نوشتن با اوست

 خوشترين مايه ي دلبستگي من با اوست

درفروبسته ترين دشواري 

  درگرانبارترين نوميدي  

 بارها بر سر خود بانگ زدم

هيچت ارنيست ، مخور خون جگر     

 دست كه هست

دستهايت را  بسپار به  كار   

كوه راچون پركاه ، ازسر ره بردار

وه چه نيروي شگفت انگيزي است   

 به يقين هركه به جایی درآيد از پاي

دستهايش بسته است       

دست در دست كسي يعني.....        

  دست دردست كسي يعني........

دست در دست كسي داري اگر 

دانی دست چه سخنها كه بيان مي كنداز دوست به دوست

دست گنجينه ي مهر و هنر است    

   خواه برگردن دوست     

خواه بردسته ي داس

خواه بر ياري يك نابينا....

                                                                                   فریدون مشیری

When I born, I Black

When I grow up, I Black,
When I go in Sun, I Black,
When I scared, I Black,
When I sick, I Black,
And when I die, I still black.

And you White fella,

When you grow up, you White,

When you go in Sun, you Red,
When you cold, you blue,

When you scared, you yellow,

When you sick, you Green,
And when you die, you Gray

And you calling me colored...