از بس که بلا سر دعا آمده است

از چارطرف سیل بلا آمده است

هر جا که نگاه می کنی شیطان است

انگار که قحطی خدا آمده است

واران 

از دست زمانه تیر باید بخوری

دائم غم ناگزیر باید بخوری

صد مرتبه گفتم عاشقی کار تو نیست

بچه!تو هنوز شیر باید بخوری

آري،از دل و دیده گرامي تر ، دست

زين  همه گوهر پيدا ونهان درتن وجان

 بي گمان دست گرانقدرتر است.

هرچه حاصل كني ازدنيا، دستاورد است 

  هرچه اسباب جهان باشد در روي زمين

دست داردهمه را زير نگين     

  سلطنت راكه شنيده است چنين؟

در شرف دست همين بس كه نوشتن با اوست

 خوشترين مايه ي دلبستگي من با اوست

درفروبسته ترين دشواري 

  درگرانبارترين نوميدي  

 بارها بر سر خود بانگ زدم

هيچت ارنيست ، مخور خون جگر     

 دست كه هست

دستهايت را  بسپار به  كار   

كوه راچون پركاه ، ازسر ره بردار

وه چه نيروي شگفت انگيزي است   

 به يقين هركه به جایی درآيد از پاي

دستهايش بسته است       

دست در دست كسي يعني.....        

  دست دردست كسي يعني........

دست در دست كسي داري اگر 

دانی دست چه سخنها كه بيان مي كنداز دوست به دوست

دست گنجينه ي مهر و هنر است    

   خواه برگردن دوست     

خواه بردسته ي داس

خواه بر ياري يك نابينا....

                                                                                   فریدون مشیری

When I born, I Black

When I grow up, I Black,
When I go in Sun, I Black,
When I scared, I Black,
When I sick, I Black,
And when I die, I still black.

And you White fella,

When you grow up, you White,

When you go in Sun, you Red,
When you cold, you blue,

When you scared, you yellow,

When you sick, you Green,
And when you die, you Gray

And you calling me colored...

نخست : هنگامیکه به پستی تن می داد تا بلندی یابد.

دوم : آنگاه که در برابر از پاافتادگان ، میپرید.

سوم : آنگاه که میان آسانی و دشوار مختار شد و آسان را برگزید.

چهارم : آنکه گناهی مرتکب شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون او دست به گناه میزنند ، خود را دلداری داد.

پنجم : آنگاه که از ناچاری ، تحمیل شده‌ای را پذیرفت و شکیبایی‌اش را ناشی از توانایی دانست.

ششم : آنگاه که زشتی چهره‌ای را نکوهش کرد ، حال آن که یکی از نقاب‌های خودش بود.

هفتم : آنگاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت. 

پرواز چه لذتی دارد

وقتی

زنبور کارگری باشی

که نتوانی

عاشق ملکه بشوی

                                                      هست پنهان در نهاد هر بشر

لاجرم جاریست پیکاری سترگ        

                                                      روز و شب مابین این انسان و گرگ

زور بازو چاره ی این گرگ نیست      

                                                      صاحب اندیشه داند چاره چیست

ای بسا انسان رنجور و پریش        

                                                      سخت پیچیده گلوی گرگ خویش

وی بسا زور آفرین مرد دلیر          

                                                       هست در چنگال گرگ خود اسیر

هر که گرگش را در اندازد به خاک    

                                                      رفته رفته می شود انسان پاک

هر که از گرگش خورد هردم شکست   

                                                        گر چه انسان می نماید گرگ هست

وآنکه با گرگش مدارا می کند         

                                                        خلق و خوی گرگ پیدا می کند

در جوانی جان گرگت را بگیر              

                                                      وای اگر این گرگ گردد با تو پیر

روز پیری گرچه باشی همچو شیر     

                                                       ناتوانی در مصاف گرگ پیر

مردمان گر یکدگر را می درند             

                                                      گرگهاشان رهنما و رهبرند

این که انسان هست اینسان دردمند  

                                                       گرگها فرمانروایی می کنند

آن ستمکاران که با هم محرمند      

                                                    گرگهاشان آشنایان همند

گرگها همراه وانسانها غریب     

                                                     با که باید گفت این حال عجیب

بر سفره گذاشت تکه های نان را

پر کرد از اندوه دلش لیوان را

سمفونی تلخ قاشق و چنگال است

انگار که مرگ می نوازد آن را

 هر روز صبح غزالی در آفریقا بیدار میشود . او نیک میداند که باید تندتر از سریعترین شیر بدود و کشته نشود . ‏هر روز صبح شیری در افریقا بیدار میشود . او نیک میداند که باید تندتر از سریعترین غزال بدود تا از گرسنگی ‏نمیرد . مهم نیست که شیر هستید یا غزال . بهتر است با طلوع خورشید دویدن را آغاز کنی

                                                          چون مزرعه ی تشنه به باران برسیم

یا من برسم به یار یا یار به من

                                                          یا هر دو بمیریم و به پایان بر سیم

                                                   هر بار دلم شکست پابست تو بود

من شاه دلم را به زمین انداختم 

                                                   اما چه کنم تک دلم دست تو بود

در پنجه ی غم، شکار بودن عشق است

در محکمه ای که یار قاضی باشد

محکوم  طناب دار بودن عشق است

باز این دل سرگشته ی من

یاد آن قصه ی شیرین افتاد:

بیستون بود و تمنای دو دوست

آزمون بود و تماشای دو عشق

در زمانی که چو کبک

خنده می زد شیرین

تیشه می زد فرهاد

نه توان گفت به جانبازی فرهاد افسوس

نه توان کرد ز بی دردی شیرین فریاد

رمز شیرینی این قصه کجاست؟

که نه تنها شیرین

بینهایت زیباست

آن که آموخت به ما درس محبت می خواست:

جان چراغان کنی از عشق کسی

به امیدش ببری رنج بسی

تب و تاب بودت هر نفسی

به وصالی برسی یا نرسی

پس باید یا نظر آن مردم را نادیده بگیری یا پرواز را فراموش کنی

تقدیم به او                        

شعر معروف حافظ یادتون هست:

" اگر آن ترک شیرازی به دست آرد د ل ما را

به خال هندوش بخشم سمرقند و بخارا را"

بعد از حافظ صائب گفته:

"هر آنکس چیز می بخشد زملک خویش می بخشد

نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندوش بخشم سر و دست و دل و پا را"

بعد از صائب شهریار گفته:

" هر آنکس چیز می بخشد به سان مرد می بخشد

نه چون صائب که می بخشد سر و دست و دل وپا را

سر و دست و دل و پا را به خاک گور می بخشند 

نه آن ترکی که افسون کرده دلها را

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندوش بخشم تمام روح و اعضا را"

درگذشت نابهنگام برادرتان را صمیمانه تسلیت می گویم

                                                                   عمری اندر دل میخانه بمان آخر چه ؟
لحظه ها را چو عسل ریز درون کامت
                                                                   بر سرت افسری از زر بنشان آخر چه؟
روی ابریشم و اندر بغل گرم زنان
                                                                  همچو خوکی شب و روزت گذران آخر جه؟
رخت بر خود بدر و بر همه قدرت بنما
                                                                  پست و درنده بشو مثل سگان اخر چه؟
تا سحر در حرم و کعبه و در دیر و کنشت
                                                                  سر به سجاده نه و ذکر بخوان آخر چه؟
انقدر اشهد و تکبیر بگو در همه عمر
                                                                  تا شوی ساکن فردوس و جنان آخر چه؟
گیرمت که خدایی و جهان در چنگت
                                                                  حکم می ران به زمین و به زمان آخر چه؟

چون عاقبت کار جهان نیستی است       انگار که نیستی چو هستی خوش باش

 پروفسور محمود حسابي

یه عکس فوتبالی براتون بذارم

یاد بیتی از جلیل صفر بیگی افتادم :

کاش بارانی ببارد قلبها را تر کند 

          بگذرد از هفت بند ما صدا را تر کند

روزگاری که جنون رونق بازارم بود

تو نبودی که بیایی به خریداری دل.... 

اين مطلب از وبلاگ داش محسن گرفته شده       

دوستداران را به جرم دوستداری می کشند

مرغ وحشی چون نمی افتد به دام کودکان

مرغ دست آموز را با زجر و خواری می کشند

شاهدان دیر جوش از دوستان با وفا

زود سیر آیند و ایشان را به زاری می کشند

دخترش می گفت بابا گفته بود                  با دولو  هم می شود یک دست برد